(وَ عَنْ اَنَس رضی الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُوْلَ اللّه صلی الله و عليه وسلم: اِنّ لِكُلّ شَئى قَلْبٌ، قَلْبُ الْقُرْآن يس وَ مَنْ قَرَءَ يس كَتَبَ اللّهُ لَهُ بِقِرَائَتِهَا قِرَائَتَ الْقُرْآن)
از حضرت انس رضی الله عنه روايت است كه: رسول خدا« فرمودند: هر آيينه براى هر چيزى قلبى است، و قلب قرآن سوره «يس» است، و هر كس كه «يس» را بخواند، خداوند متعال به او ثواب ده ختم قرآن عطا مىكند.
(و عن ابى هريرهرضی الله عنه قال قَالَ رَسُوْلَ اللّه صلی الله و عليه وسلم اِنّ اللّهَ تَعَالى قَرَءَ طه وَ يس قَبْلَ اَنْ يَخْلُقُ السّمواتِ وَ الاَرْضِ بِاَلْفِ عَام فَلَمّا سَمِعَتْ المَلاَئِكَةُ الْقُرآنَ قَالَتْ طُوبى ِلاُمّةٍ يَنْزَلُ هَذَا عَلَيْهَا وَ طُوْبى لاَِ جْوَافٍ تَحْمِلُ هَذَا وَ طُوْبى لاَِلْسِنَةٍ تُكَلّمُ بِهَذَا)
حضرت ابوهريرهرضی الله عنه روايت مىكند كه: رسول خدا« فرمودند: خداوند سوره «طه» و «يس» را هزار سال پيش از آفرينش آسمانها و زمين خواند، و فرشتگان چون آن را شنيدند گفتند: خوشا به حال امتى كه اين قرآن بر آنان نازل گردد و خوشا به سينهها و حافظههايى كه آن را حفظ كند و به زبانهايى كه آن را تلاوت نمايد.
(وَ عَنْ مَعْقِلُ اِبْنِ يَسَاررضی الله عنه اَنّ النّبى صلی الله و عليه وسلم قَالَ مَنْ قَرَءَ يس اِبْتِغَاءَ وَجْهِ اللّهِ تَعَالى غُفرَ لَهُ مَا تَقَدّمَ مِنْ ذَنْبِه فَاقْرَؤُهَا عِنْدَمَوْتَاكُم)
از حضرت معقل بن يساررضی الله عنه روايت است كه: رسول خدا« فرمودند: كسى كه «يس» را فقط جهت رضا و خشنودى خدا بخواند، گناهان گذشته او آمرزيده مىشود. لذا سوره «يس» را نزد اموات خود بخوانيد. تا سبب - كسانى كه در حالت سكرات مرگ قرار دارند. مغفرت گناهانشان شود.
از حضرت ابابكر صديق رضی الله عنه روايت است كه: رسول خدا« فرمودند: يكى از اسامى اين سوره «معمّه» است، صحابه پرسيدند: يا رسول اللّه صلی الله و عليه و
سلم معنى «معمّه» چيست؟ رسول خدا صلی الله و عليه وسلم فرمودند: معنايش اين است كه خير و بركات دنياو آخرت شامل حال خوانندهاش مىشود. از اسماى ديگر آن «دافعه» است، و معنى «دافعه» آن است كه دفع م
ىكند از خواننده خود هر بدى را، و از نامهاى ديگر آن «قاضيه» است، و معنى «قاضيه» اين است كه برآورده مىكند از خوانندهاش هر حاجتى را.
از حضرت بىبى عايشه صديقه روايت است كه: رسول خدا« فرمودند: هر آيينه در قرآن سورهاى است كه شفاعت مىكند، خوانندهاش را، و مىآمرزد شنوندهاش را، بدانيد و آگاه باشيد كه آن سوره «يس» است.
بعضى از مفسران گفتهاند: «يس» نام سوره است به دليل حديثى كه رسول خدا صلی الله و عليه وسلم فرمودهاند: هر آيينه خداوند متعال سورههاى
«يس» و «طه» را دو هزار سال پيش از آفرينش حضرت آدم خوانده است. زمانى كه فرشتگان آنرا شنيدند گفتند: خوشا به حال امتى كه اي
ن سوره بر آنها نازل شود، و خوشا به حال امّتى كه آنرا با زبانهايشان تلاوت كنند، و خوشا به حال سينهها و حافظههايى كه آنرا در خود جاى دهند.
(وَ عَنْ اَنَس رضی الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُوْلَ اللّه صلی الله و عليه وسلم: اِنّ لِكُلّ شَئى قَلْبٌ، قَلْبُ الْقُرْآن يس وَ مَنْ قَرَءَ يس كَتَبَ اللّهُ لَهُ بِقِرَائَتِهَا قِرَائَتَ الْقُرْآن)
از حضرت ابابكر صديق رضی الله عنه روايت است كه: رسول خدا« فرمودند: يكى از اسامى اين سوره «معمّه» است، صحابه پرسيدند: يا رسول اللّه صلی الله و عليه و
سلم معنى «معمّه» چيست؟ رسول خدا صلی الله و عليه وسلم فرمودند: معنايش اين است كه خير و بركات دنياو آخرت شامل حال خوانندهاش مىشود. از اسماى ديگر آن «دافعه» است، و معنى «دافعه» آن است كه دفع م
ىكند از خواننده خود هر بدى را، و از نامهاى ديگر آن «قاضيه» است، و معنى «قاضيه» اين است كه برآورده مىكند از خوانندهاش هر حاجتى را.